Zo eindelijk weer een bericht

Waar moet ik beginnen...Allereerst hartstikke bedankt voor jullie kaarten, brieven, mailtjes, reacties, telefoontjes en cadeautjes! Ontzettend leuk en het doet me echt goed. Wanneer je jezelf denkt te kennen, verandert deze denkwijze drastisch door een trip naar een oord als dit. Ten eerste dacht ik nooit last van heimwee te krijgen, ten tweede dacht ik nooit genoeg te krijgen van avonturen en verrassingen en ten derde dacht ik hier wel wat te kunnen veranderen als ik me er maar hard genoeg voor zou inzetten. Helaas is de conclusie dat ik leefde in deze illusie.

Genoegen nemen met kleine successen spookt nu elke dag door mijn hoofd. In het begin verbaasde ik me voornamelijk over de mentaliteit en de daaruit vloeiende gedragingen, op een gegeven moment kon ik er zelfs om lachen, maar de laatste tijd beleef ik het toch weer als aanstootgevend en onuitstaanbaar. De efficiëntie en de gedrevenheid die we gewend zijn in Nederland is hier vaak ver te zoeken. Wat voor mij onacceptabel is, is het gevoel erin meegezogen te worden en daar bar weinig aan te kunnen veranderen. Nu zal ik dit verhaal niet zo pessimistisch voortzetten, maar ik wil het niet mooier doen lijken dan het is.

Inmiddels is het buddysysteem met de straatjongeren officieel van start gegaan. We hebben afgelopen maandag een lunch genuttigd met de vrijwilligers van Youh Alive Zambia en een groep straatjongeren. Niet alles verliep vlekkeloos, maar de twee partijen zijn met elkaar in contact getreden en er zijn koppels gemaakt, zodat iedere straatjongen een buddy heeft die naar hem omkijkt.

Een paar weken geleden hebben we ook geprobeerd in contact te treden met de minor sexworkers. Dit heeft groots uitgepakt. We hebben nu namelijk elke week een bijeenkomst met minstens tien (soms twintig) meiden. In die bijeenkomsten hebben we een thema centraal, zoals bijvoorbeeld samenwerken of vertrouwen. De eerste bijeenkomsten staan in het teken van kennismaken en het winnen van vertrouwen, maar in de daarop volgende zullen we inventariseren naar o.a. interesses, wensen, mogelijkheden, belemmeringen en angsten.

Tot nu toe is de samenwerking met vier andere vrijwilligers erg constructief en zij zijn absoluut onmisbaar tijdens het contact met de meiden. Het trouw komen opdagen iedere week van zowel de meiden als de vrijwilligers is meer dan we durfden te hopen van dit project. Er lijkt continuïteit in te zitten en in overleg met father Odron is besloten een tweede bijeenkomst in de week te organiseren. Deze zal geleid worden door de vrijwilligers. Dit om zo de touwtjes langzamerhand uit handen te geven in verband met de duurzaamheid. Het contact met de meiden verloopt prima en we wagen binnenkort een poging om gevoelige, persoonlijke onderwerpen aan te snijden. Voordat we weg zijn, willen we op papier hebben wie we waaraan kunnen linken voor een opleiding.

Door gesprekken met de ministers van Social Welfare en Youth and Child weten we van het bestaan van trainingskampen in Zambia waar opleidingen worden verstrekt. Nu willen we daar eerst een kijkje gaan nemen, want we hebben ook minder positieve berichten opgevangen wat betreft deze kampen.

Het project bij Chesire Home staat op een laag pitje. Het contact maken met de kinderen was niet gemakkelijk en op een gegeven moment beseften we dat we het anders moesten gaan aanpakken. Wij kunnen nou eenmaal niet met ze communiceren, zoals de sisters dat doen en mede daardoor missen we een stukje gezag. De kinderen zijn niet onder de indruk van een berisping en als ze het al begrijpen, doen ze net of hun neus bloedt. Nu gaan we er geregeld heen om ze te entertainen. Een zakje ballonnen meenemen is soms al genoeg.

Een aanbeveling van de vorige groep was de studenten van College of Education (PABO) te koppelen aan Chesire Home. Hier zijn we mee aan de slag gegaan en het hoofd van College of Education was erg te spreken over dit idee. We hebben de uitnodiging gekregen een paar lessen te komen geven over special needs, mits er een continuïteit in zal blijven zitten. De volgende groepen (studenten) zullen dus het stokje van ons over moeten nemen. We hebben een globaal lesprogramma gemaakt en zullen dit van de week nog bespreken. Dan hopen we één dag in de week ingepland te kunnen worden. De bedoeling is een blokuur te geven aan zeven klassen van 45 leerlingen waarvan één uur theorie en één uur praktijk. In de week van 10 mei kunnen we van start gaan, want dan beginnen de lessen weer.

Deze week zullen er ouders en vriendjes op bezoek komen. Hier hebben de meiden, Tirsa, Marijn en Karin erg veel zin in! Als geen ander weet ik hoe je je dan voelt aangezien mijn ouders inmiddels ook langs zijn geweest. Op het moment dat ik ze in beeld kreeg op het vliegveld, schoot er een geluksgevoel door mijn lijf en dat bleef maar aanhouden. Het eerste uur was de glimlach op onze gezichten er niet vanaf te krijgen. Wat was het heerlijk weer een tijdje vanouds met elkaar door te brengen alsof je niet weg bent geweest. Ze hebben hier hun ogen uitgekeken. Uiteraard kon een dagje wildpark niet ontbreken in het programma en we mochten ons gelukkig prijzen, want we hebben een hele kudde olifanten van dichtbij mogen bewonderen. Het bezoek was ronduit fantastisch en vloog uiteraard te snel voorbij. Gelukkig zijn ze weer veilig thuis aangekomen om zich te ontfermen over mijn geliefde bloedverwanten.

Nou zo ben je zo weer veels teveel minuten verder en ga ik echt weer iets anders doen.

Laat niets je weerhouden, gewoon een keertje te mailen of te bellen!!