Vervolg na twee maanden hier te hebben verbleven

Zo eindelijk weer een bericht

Waar moet ik beginnen...Allereerst hartstikke bedankt voor jullie kaarten, brieven, mailtjes, reacties, telefoontjes en cadeautjes! Ontzettend leuk en het doet me echt goed. Wanneer je jezelf denkt te kennen, verandert deze denkwijze drastisch door een trip naar een oord als dit. Ten eerste dacht ik nooit last van heimwee te krijgen, ten tweede dacht ik nooit genoeg te krijgen van avonturen en verrassingen en ten derde dacht ik hier wel wat te kunnen veranderen als ik me er maar hard genoeg voor zou inzetten. Helaas is de conclusie dat ik leefde in deze illusie.

Genoegen nemen met kleine successen spookt nu elke dag door mijn hoofd. In het begin verbaasde ik me voornamelijk over de mentaliteit en de daaruit vloeiende gedragingen, op een gegeven moment kon ik er zelfs om lachen, maar de laatste tijd beleef ik het toch weer als aanstootgevend en onuitstaanbaar. De efficiëntie en de gedrevenheid die we gewend zijn in Nederland is hier vaak ver te zoeken. Wat voor mij onacceptabel is, is het gevoel erin meegezogen te worden en daar bar weinig aan te kunnen veranderen. Nu zal ik dit verhaal niet zo pessimistisch voortzetten, maar ik wil het niet mooier doen lijken dan het is.

Inmiddels is het buddysysteem met de straatjongeren officieel van start gegaan. We hebben afgelopen maandag een lunch genuttigd met de vrijwilligers van Youh Alive Zambia en een groep straatjongeren. Niet alles verliep vlekkeloos, maar de twee partijen zijn met elkaar in contact getreden en er zijn koppels gemaakt, zodat iedere straatjongen een buddy heeft die naar hem omkijkt.

Een paar weken geleden hebben we ook geprobeerd in contact te treden met de minor sexworkers. Dit heeft groots uitgepakt. We hebben nu namelijk elke week een bijeenkomst met minstens tien (soms twintig) meiden. In die bijeenkomsten hebben we een thema centraal, zoals bijvoorbeeld samenwerken of vertrouwen. De eerste bijeenkomsten staan in het teken van kennismaken en het winnen van vertrouwen, maar in de daarop volgende zullen we inventariseren naar o.a. interesses, wensen, mogelijkheden, belemmeringen en angsten.

Tot nu toe is de samenwerking met vier andere vrijwilligers erg constructief en zij zijn absoluut onmisbaar tijdens het contact met de meiden. Het trouw komen opdagen iedere week van zowel de meiden als de vrijwilligers is meer dan we durfden te hopen van dit project. Er lijkt continuïteit in te zitten en in overleg met father Odron is besloten een tweede bijeenkomst in de week te organiseren. Deze zal geleid worden door de vrijwilligers. Dit om zo de touwtjes langzamerhand uit handen te geven in verband met de duurzaamheid. Het contact met de meiden verloopt prima en we wagen binnenkort een poging om gevoelige, persoonlijke onderwerpen aan te snijden. Voordat we weg zijn, willen we op papier hebben wie we waaraan kunnen linken voor een opleiding.

Door gesprekken met de ministers van Social Welfare en Youth and Child weten we van het bestaan van trainingskampen in Zambia waar opleidingen worden verstrekt. Nu willen we daar eerst een kijkje gaan nemen, want we hebben ook minder positieve berichten opgevangen wat betreft deze kampen.

Het project bij Chesire Home staat op een laag pitje. Het contact maken met de kinderen was niet gemakkelijk en op een gegeven moment beseften we dat we het anders moesten gaan aanpakken. Wij kunnen nou eenmaal niet met ze communiceren, zoals de sisters dat doen en mede daardoor missen we een stukje gezag. De kinderen zijn niet onder de indruk van een berisping en als ze het al begrijpen, doen ze net of hun neus bloedt. Nu gaan we er geregeld heen om ze te entertainen. Een zakje ballonnen meenemen is soms al genoeg.

Een aanbeveling van de vorige groep was de studenten van College of Education (PABO) te koppelen aan Chesire Home. Hier zijn we mee aan de slag gegaan en het hoofd van College of Education was erg te spreken over dit idee. We hebben de uitnodiging gekregen een paar lessen te komen geven over special needs, mits er een continuïteit in zal blijven zitten. De volgende groepen (studenten) zullen dus het stokje van ons over moeten nemen. We hebben een globaal lesprogramma gemaakt en zullen dit van de week nog bespreken. Dan hopen we één dag in de week ingepland te kunnen worden. De bedoeling is een blokuur te geven aan zeven klassen van 45 leerlingen waarvan één uur theorie en één uur praktijk. In de week van 10 mei kunnen we van start gaan, want dan beginnen de lessen weer.

Deze week zullen er ouders en vriendjes op bezoek komen. Hier hebben de meiden, Tirsa, Marijn en Karin erg veel zin in! Als geen ander weet ik hoe je je dan voelt aangezien mijn ouders inmiddels ook langs zijn geweest. Op het moment dat ik ze in beeld kreeg op het vliegveld, schoot er een geluksgevoel door mijn lijf en dat bleef maar aanhouden. Het eerste uur was de glimlach op onze gezichten er niet vanaf te krijgen. Wat was het heerlijk weer een tijdje vanouds met elkaar door te brengen alsof je niet weg bent geweest. Ze hebben hier hun ogen uitgekeken. Uiteraard kon een dagje wildpark niet ontbreken in het programma en we mochten ons gelukkig prijzen, want we hebben een hele kudde olifanten van dichtbij mogen bewonderen. Het bezoek was ronduit fantastisch en vloog uiteraard te snel voorbij. Gelukkig zijn ze weer veilig thuis aangekomen om zich te ontfermen over mijn geliefde bloedverwanten.

Nou zo ben je zo weer veels teveel minuten verder en ga ik echt weer iets anders doen.

Laat niets je weerhouden, gewoon een keertje te mailen of te bellen!!

Weer een up to date

Na vorige week een paar dagen gehad te hebben vol gevoelens van moedeloosheid en lusteloosheid, bruis ik nu weer van de positieve energie. Dat is niet verwonderlijk na het fantastische weekend dat we hebben doorgebracht in Senga Bay. Dit is een schitterende plaats aan het meer van Malawi. Marijn, Alida, Karin en ik vetrokken zaterdag om vijf uur in de morgen en arriveerden om half elf (5,5 uur later). We konden onze ogen niet geloven... het was te overweldigend. Een schitterend privéstrand met helderblauw water met hier en daar prachtige rotspartijen, een waanzinnig uitzicht en niet te vergeten...APEN! Marijn merkte heel droog op dat ze een aap dacht te zien en ja hoor, er liepen er tientallen. Na wat onderhandeld te hebben, kregen we het voor elkaar een tent te huren inclusief vier matrassen aan het strand voor slechts 45 euro per nacht.

Onze tent stond dus vijftig meter van het water, vijftig meter van toiletten en douches (met warm water, dat we natuurlijk al een maand hebben gemist) en vijftig meter van een bar waar we tevens heerlijk konden eten.

Het intense geluksgevoel was weer helemaal terug en we konden onze lach niet meer van ons gezicht afkrijgen. Hier zouden we drie volle dagen vertoeven. I

n de middag zijn we met een bootje naar het eiland in de verte gevaren. Daar hebben we gesnorkeld en om het eiland heen gezwommen. Het was zo hilarisch! De tropische vissen waren veel kleiner dan verwacht en het eiland veel groter, oftewel we hebben ontzettend lang (gevoelsmatig eindeloos) gezwommen in het gezelschap van mooie visjes.

Maandagmorgen om zeven uur gingen we op ‘hippotocht' om nijlpaarden te bewonderen, maar na een lange tocht door de jungle bleek dit tevergeefs. We hebben wel een mega crocodile gezien in het water op een afstand van zo'n 50 meter.

Ook met onze gids hebben we flink gediscusseerd over de prijs met bevredigend resultaat. Karin en ik waren zaterdag enorm afgezet met het kopen van sieraden op de markt, dus bij het kopen van overige souvenirs ging het ‘hard to get'. We hebben prachtige spullen gezien en toen bleek dat we veels te weinig geld hadden meegenomen, begonnen we onze spullen te verruilen. Karin werd helemaal uigekleed (letterlijk en figuurlijk). Ze heeft haar badlaken, rok en slippers met (omgerekend) acht euro geruild voor een beeld en bestek en ik heb mijn slippers en een armbandje met een geldbedrag geruild voor een uit hout gesneden ‘reino' (animal). Ik vind het niet leuk om nu al te vertellen wat ik precies heb gekocht, dus om die reden houd ik het een beetje vaag. 's Avonds werden we vergegezeld door vrolijke Afrikanen waar we ontzettend mee hebben gelachen.

Dinsdagmorgen om zes uur zaten we in de bus terug naar Chipata waar we om twee uur 's middags arriveerden. Helemaal gesloopt, maar dolenthousiast deelden we onze ervaringen met de overige studenten hier en we staan eigenlijk te popelen om nog een keer te gaan, dus wie weet.

Veel te vertellen dus over het afgelopen weekend. Wat ik nog niet eerder heb vermeld, is dat de mensen je allemaal begroeten met een bepaalde handdruk. Ze maken veel lichamelijk contact, niet alleen met ons, maar ook onderling. Je ziet hier af en toe jongens of mannen hand in hand of arm in arm en dat schijnt heel normaal te zijn. Gewoon vriendschappelijk. Wanneer iemand je hand lang vasthoudt, wat vrij vaak het geval is, is het lastig te interpreteren of diegene je een hint geeft of niet. Waarschijnlijk niet. In Nederland gaat dit er heel anders aan toe.

Het internet hier werkt niet echt goed en wordt inmiddels een heel duur geintje. Het zou mooi zijn om meer te bellen via bijvoorbeeld hallobuitenland.nl en meer te smsen.

Mijn telefoonnummer is: (+260 = netnummer) 0979335649. Eerste nul van mijn nummer weglaten en netnummer ervoor plakken.

En het adres is:

Chipata Craft Center 111 St. Annes Road PO Box 511235 Chipata, Zambia

Een belletje of smsje is dus mogelijk!! Een paar van jullie heb ik gesmst, maar niets van teruggekregen dus ik ben bang dat één van de twee niet alle smsjes ontvangt.

Tot snel!

Een tweede bericht

Vervolg na twee weken hier te hebben verbleven

‘Volop genieten en inburgeren' zo zou ik het in eerste instantie willen typeren. De natuur is echt op z'n mooist. We gaan geleidelijk naar het einde van het regenseizoen toe (april-mei) en het gewas verkeert nu in optimale staat als je het mij vraagt. Er zijn hier schitterde bomen en struiken die we in Nederland niet hebben. Vanochtend uit de kerk zijn we naar de top van een berg gereden. Het uitzicht is niet te bevatten. Er zijn hier echt veel bergen en Chipata ligt dan ook tussen twee bergen in. De vertaling van Chipata naar het Engels is ‘get way'. De weg die door Chipata loopt is namelijk de enige weg die toegang verleent naar bijv. Malawi.

Afgelopen week hebben we gebruikt om contactpersonen en organisaties te ontmoeten. Elke dinsdag- en donderdagmorgen helpen we op Chesire home. Dit is een tehuis voor kinderen met een handicap, zoals bijv. klompvoetjes. Dinsdag hebben we voor het eerst meegedraaid en toen we donderdag kwamen, moesten we zomaar ineens alles overnemen, omdat de sister naar het ziekenhuis moest voor het eruit halen van een paar hechtingen. Dit was natuurlijk een verrassing en zo zullen we vaker verrast worden, aangenaam of niet. De eerste groep bestaat uit de kleintjes die nog weinig Engels kunnen en de tweede groep zijn wat oudere kinderen, waaronder een paar jonge pubertjes. Ondanks wat chaos hebben we, evenals de kinderen, een plezierige ochtend gehad. Hier en daar is een berisping wel noodzakelijk, want ze proberen je uit. Tot mijn eigen verbazing was ik helemaal in mijn element en vind ik het heerlijk om met deze kinderen bezig te zijn.

Ons tweede project bestaat uit de straatkinderen. Zij worden ook wel ‘shopriteboys' genoemd, omdat we ze elke dag, al bedelend, bij de (shoprite) supermarkt kunnen vinden.
Onze contactpersonen zijn voornamelijk vrijwilligers met een hart van goud en een goede wil, maar zonder materiële benodigdheden. Geld bijvoorbeeld is hier een groot probleem.
Terwijl de één het volste vertrouwen in het project heeft, worden we door de ander totaal ontmoedigd. We proberen hier sponsors te vinden, maar tot nu toe tevergeefs. Nu willen we wel sponsors in Nederland zoeken en dit is waarschijnlijk ook wat we gaan doen om hier wat te kunnen bereiken, maar hier zijn we niet blij mee in verband met de duurzaamheid van het project. Het geld wat we dan ophalen wordt hoe dan ook goed besteed hier, want daar hebben wij zicht op, maar als wij weg zijn, stopt waarschijnlijk het hele project.

De bedoeling van dit project is de straatkinderen een (nieuwe) kans te geven van de straat te komen. We gaan inventariseren wat de interesses, drijfveren en wensen van de kinderen zijn, zodat we bijvoorbeeld kinderen die graag naar school zouden willen, kunnen helpen dit te verwezenlijken. School is hier in eerste instantie gratis, maar de kinderen moeten wel een uniform en schoolboeken betalen. Dit is voor de meesten niet betaalbaar en wij hopen daarin te kunnen bemiddelen. Nu zit het complexer in elkaar dan dat het lijkt.
De kinderen zitten in een patroon en worden gepusht/ gedwongen of door ouders, als ze die nog hebben, of uit overlevingsdrang om geld in het laadje te brengen. De één bedelt, de ander doet kleine klusjes (je tas dragen of op je fiets letten). Lukraak geld geven, wordt hoogstwaarschijnlijk aan andere dingen besteed dan waar het voor bedoeld is. Alcohol en drugsgebruik komt hier veel voor. Nu kunnen wij schooluniformen e.d. aanschaffen, zodat ze in onze beleving naar school kunnen, maar dan brengen ze dus geen geld in het laadje.
De vraag is dus of de kinderen naar school blijven gaan.
Wat we dus ook moeten onderzoeken is ten eerste de motivatie van de kinderen zelf en ten tweede de mogelijke redenen (belemmeringen, ontmoedigingen) per kind om de schoolgang niet vol te houden. We zijn er voorlopig nog niet uit hoe dit project kan blijven bestaan als wij weg zijn.
Tot zover een samenvatting van de stand van zaken wat betreft de twee projecten. De groep is nog steeds erg gezellig en we hebben veel lol met elkaar. Door de vele afleidingen is er haast geen ruimte voor dipjes. De laatste paar dagen voel ik wel frustraties die ik nog niet precies onder woorden kan brengen. O.a. nog wat moeite met mezelf verstaanbaar te maken, te weinig of teveel energie, gebrek aan slaap, ei niet altijd kwijt kunnen op elk gewenst moment, weinig privacy etc.. De voornaamste reden is denk ik dat ik niet meer zoveel vertrouwen heb in het project op deze manier en zonder geld. Daarnaast is het wennen dat je echt niet op iedereen aankunt. De ene bijeenkomst zijn ze er wel en de andere weer niet. Er wordt veel gepraat, maar weinig gezegd, er wordt veel gedacht, maar weinig uitgevoerd etc..

Het eten is trouwens wel prima. Naar mijn weten heeft nog niemand last van een verkeerde stoelgang. Het koken gaat er primitief aan toe, maar smaakt vaak prima. We zijn flink gaan bezuinigen, want jaagden er ieder honderd dollar per week door heen. Enkele afspraken zijn:
- geen toetjes meer
- alleen in het weekend chips
- meer water en ranja, minder cola drinken
- één ei in de week p.p.
- alleen nog maar jam, pindakaas en honing als beleg, geen worst meer
- tussendoortjes koop je zelf maar
Echt lachwekkend, maar het ging inderdaad ook echt te hard.

Er slapen vier Zambiaanse en één Japanse student in hetzelfde vertrek als wij. Vorige week ben ik 's ochtends en 's middags met een Zambiaanse student naar een anglicaanse kerk geweest. De dienst in de ochtend was echt voor herhaling vatbaar, maar die van de middag niet. Heb ruim een uur gebeden moeten aanhoren van de hele gemeente in hun eigen taal.
De derde zondag zijn Tineke en ik met father Gabriel met de auto naar een dienst gegaan op een secundary school for girls. Zat vanmorgen tijdens de dienst te denken dat het nog wel eens lastig zal worden elke zondag naar de kerk te gaan, maar toen keek ik naar een knipperende tl-buis en dacht: 'Er is stroomtoevoer nodig om een licht te kunnen laten branden en wanneer de stroomtoevoer hapert, hapert ook het licht. Als de stroomtoevoer voor handen ligt, waarom zou je er dan je licht niet mee aansteken!'.

Bedankt voor de reacties en mailtjes! Super leuk en denk niet dat me dat koud laat. Ik kan niet iedereen afzonderlijk beantwoorden, maar door dit ellenlange verhaal heb ik al veel vragen beantwoord als het goed is. Kijk vooral ook op de sites van de anderen van de groep als je dat leuk vindt voor meer foto's en andere verhalen/ belevenissen. Bijvoorbeeld op die van:
Tineke Ballast waarbenjij.nu
Alida Slotman waarbenjij.nu
Karin Dyke reismee.nl

We keep in touch!

Een eerste bericht vanuit Zambia

Niet onder woorden te brengen!

Waar moet je beginnen... en wat is interessant voor een ander om te lezen. Die eerste indrukken zijn niet te beschrijven. In het vliegtuig kon ik niet naar buiten kijken, dus toen we uitstapten was echt alles een verrassing. Het zag letterlijk zwart van de mensen. De natuur is prachtig en de mensen doen over het algemeen erg vriendelijk. We maken overal foto's van en vallen van de ene verbazing in de andere. Iedereen lijkt op straat te leven en je ziet de meeste mensen gewoon ergens zitten. Ik vraag me echt af of ze zich niet rot vervelen. Natuurlijk werken er ook mensen op het land en zie je ze veel spullen transporteren. De spullen worden op het hoofd gedragen. Een enkeling heeft een fiets en die is dan ook vaak afgeladen. Je ziet hier ook wagens met twee ossen ervoor. De ‘menner' heeft geen leidsels, maar stuurt en drijft met een lange, dunne stok.

Overal zie je kinderen. De kleintjes worden op de rug gedragen in een doek. Wij kijken onze ogen uit, maar voelen ons in de jeep net een attractie. Door de één worden we met argusogen aangekeken, terwijl de ander ons vriendelijk begroet. Ons huis lijkt net een kamphuis. Het is groter dan verwacht, maar wel erg vies. Ik lig met twee leuke meiden op de kamer, Alida en Marijn. Ik kwam (toevallig) inderdaad naast de oude koelkast te liggen, maar deze hebben de jongens gelukkig de volgende dag kunnen verplaatsen naar het keukentje. De andere vier meiden (Tirsa, Karin, Tineke en Lisanne) liggen op de kamer naast ons en daarnaast liggen de jongens (Maarten en Fabian). Hermen komt over drie weken.

Tot nu toe verkennen we de stad en het centrum en gister hebben we een dienst bijgewoond. Dat gaat er zo anders aan toe. Een dirigent begeleidt muzikanten met zelfgemaakte instrumenten en een koortje. De mensen met een functie hebben speciale gewaden aan en er worden veel handelingen verricht met kaarsen en potjes. Ze spreken in een mengelmoes van hun eigen taal en een beetje Engels. We verstaan erg weinig.

Vrijdag en zondag hebben we een maaltijd aangeboden gekregen en dit smaakt prima. Ik heb het idee dat ze wel heel eentonig eten, want op de markt en bij de mensen kom je steeds dezelfde etenswaren tegen. We eten bij hen kip, koolsalade, 'gefrituurde' aardappelreepjes, rijst, rode saus met ui, fruit en ‘shima'. Shima eten ze hier drie keer per dag. Het is een maïspap dat makkelijk te maken is en ik denk dat het ook het goedkoopst is om aan te schaffen.

We zitten op een soort centrum. In het ene gebouw wordt genaaid en geweven, in het andere geknutseld en getimmerd. Er worden mensen opgeleid om schoon te maken en te koken, maar ook om te verplegen. Hoe het systeem precies in elkaar zit, weet ik nog niet. Aangezien dit verhaal al weer veels te lang is geworden, brei ik er een einde aan. Laat vooral weten hoe het met jullie is en wat er gaande is. Trouwens de auto's rijden hier links en het stuur zit dus ook links. En de mensen eten hier met hun handen. Nu zijn jullie voorlopig helemaal up to date.