Vervolg na twee weken hier te hebben verbleven

‘Volop genieten en inburgeren' zo zou ik het in eerste instantie willen typeren. De natuur is echt op z'n mooist. We gaan geleidelijk naar het einde van het regenseizoen toe (april-mei) en het gewas verkeert nu in optimale staat als je het mij vraagt. Er zijn hier schitterde bomen en struiken die we in Nederland niet hebben. Vanochtend uit de kerk zijn we naar de top van een berg gereden. Het uitzicht is niet te bevatten. Er zijn hier echt veel bergen en Chipata ligt dan ook tussen twee bergen in. De vertaling van Chipata naar het Engels is ‘get way'. De weg die door Chipata loopt is namelijk de enige weg die toegang verleent naar bijv. Malawi.

Afgelopen week hebben we gebruikt om contactpersonen en organisaties te ontmoeten. Elke dinsdag- en donderdagmorgen helpen we op Chesire home. Dit is een tehuis voor kinderen met een handicap, zoals bijv. klompvoetjes. Dinsdag hebben we voor het eerst meegedraaid en toen we donderdag kwamen, moesten we zomaar ineens alles overnemen, omdat de sister naar het ziekenhuis moest voor het eruit halen van een paar hechtingen. Dit was natuurlijk een verrassing en zo zullen we vaker verrast worden, aangenaam of niet. De eerste groep bestaat uit de kleintjes die nog weinig Engels kunnen en de tweede groep zijn wat oudere kinderen, waaronder een paar jonge pubertjes. Ondanks wat chaos hebben we, evenals de kinderen, een plezierige ochtend gehad. Hier en daar is een berisping wel noodzakelijk, want ze proberen je uit. Tot mijn eigen verbazing was ik helemaal in mijn element en vind ik het heerlijk om met deze kinderen bezig te zijn.

Ons tweede project bestaat uit de straatkinderen. Zij worden ook wel ‘shopriteboys' genoemd, omdat we ze elke dag, al bedelend, bij de (shoprite) supermarkt kunnen vinden.
Onze contactpersonen zijn voornamelijk vrijwilligers met een hart van goud en een goede wil, maar zonder materiële benodigdheden. Geld bijvoorbeeld is hier een groot probleem.
Terwijl de één het volste vertrouwen in het project heeft, worden we door de ander totaal ontmoedigd. We proberen hier sponsors te vinden, maar tot nu toe tevergeefs. Nu willen we wel sponsors in Nederland zoeken en dit is waarschijnlijk ook wat we gaan doen om hier wat te kunnen bereiken, maar hier zijn we niet blij mee in verband met de duurzaamheid van het project. Het geld wat we dan ophalen wordt hoe dan ook goed besteed hier, want daar hebben wij zicht op, maar als wij weg zijn, stopt waarschijnlijk het hele project.

De bedoeling van dit project is de straatkinderen een (nieuwe) kans te geven van de straat te komen. We gaan inventariseren wat de interesses, drijfveren en wensen van de kinderen zijn, zodat we bijvoorbeeld kinderen die graag naar school zouden willen, kunnen helpen dit te verwezenlijken. School is hier in eerste instantie gratis, maar de kinderen moeten wel een uniform en schoolboeken betalen. Dit is voor de meesten niet betaalbaar en wij hopen daarin te kunnen bemiddelen. Nu zit het complexer in elkaar dan dat het lijkt.
De kinderen zitten in een patroon en worden gepusht/ gedwongen of door ouders, als ze die nog hebben, of uit overlevingsdrang om geld in het laadje te brengen. De één bedelt, de ander doet kleine klusjes (je tas dragen of op je fiets letten). Lukraak geld geven, wordt hoogstwaarschijnlijk aan andere dingen besteed dan waar het voor bedoeld is. Alcohol en drugsgebruik komt hier veel voor. Nu kunnen wij schooluniformen e.d. aanschaffen, zodat ze in onze beleving naar school kunnen, maar dan brengen ze dus geen geld in het laadje.
De vraag is dus of de kinderen naar school blijven gaan.
Wat we dus ook moeten onderzoeken is ten eerste de motivatie van de kinderen zelf en ten tweede de mogelijke redenen (belemmeringen, ontmoedigingen) per kind om de schoolgang niet vol te houden. We zijn er voorlopig nog niet uit hoe dit project kan blijven bestaan als wij weg zijn.
Tot zover een samenvatting van de stand van zaken wat betreft de twee projecten. De groep is nog steeds erg gezellig en we hebben veel lol met elkaar. Door de vele afleidingen is er haast geen ruimte voor dipjes. De laatste paar dagen voel ik wel frustraties die ik nog niet precies onder woorden kan brengen. O.a. nog wat moeite met mezelf verstaanbaar te maken, te weinig of teveel energie, gebrek aan slaap, ei niet altijd kwijt kunnen op elk gewenst moment, weinig privacy etc.. De voornaamste reden is denk ik dat ik niet meer zoveel vertrouwen heb in het project op deze manier en zonder geld. Daarnaast is het wennen dat je echt niet op iedereen aankunt. De ene bijeenkomst zijn ze er wel en de andere weer niet. Er wordt veel gepraat, maar weinig gezegd, er wordt veel gedacht, maar weinig uitgevoerd etc..

Het eten is trouwens wel prima. Naar mijn weten heeft nog niemand last van een verkeerde stoelgang. Het koken gaat er primitief aan toe, maar smaakt vaak prima. We zijn flink gaan bezuinigen, want jaagden er ieder honderd dollar per week door heen. Enkele afspraken zijn:
- geen toetjes meer
- alleen in het weekend chips
- meer water en ranja, minder cola drinken
- één ei in de week p.p.
- alleen nog maar jam, pindakaas en honing als beleg, geen worst meer
- tussendoortjes koop je zelf maar
Echt lachwekkend, maar het ging inderdaad ook echt te hard.

Er slapen vier Zambiaanse en één Japanse student in hetzelfde vertrek als wij. Vorige week ben ik 's ochtends en 's middags met een Zambiaanse student naar een anglicaanse kerk geweest. De dienst in de ochtend was echt voor herhaling vatbaar, maar die van de middag niet. Heb ruim een uur gebeden moeten aanhoren van de hele gemeente in hun eigen taal.
De derde zondag zijn Tineke en ik met father Gabriel met de auto naar een dienst gegaan op een secundary school for girls. Zat vanmorgen tijdens de dienst te denken dat het nog wel eens lastig zal worden elke zondag naar de kerk te gaan, maar toen keek ik naar een knipperende tl-buis en dacht: 'Er is stroomtoevoer nodig om een licht te kunnen laten branden en wanneer de stroomtoevoer hapert, hapert ook het licht. Als de stroomtoevoer voor handen ligt, waarom zou je er dan je licht niet mee aansteken!'.

Bedankt voor de reacties en mailtjes! Super leuk en denk niet dat me dat koud laat. Ik kan niet iedereen afzonderlijk beantwoorden, maar door dit ellenlange verhaal heb ik al veel vragen beantwoord als het goed is. Kijk vooral ook op de sites van de anderen van de groep als je dat leuk vindt voor meer foto's en andere verhalen/ belevenissen. Bijvoorbeeld op die van:
Tineke Ballast waarbenjij.nu
Alida Slotman waarbenjij.nu
Karin Dyke reismee.nl

We keep in touch!