Niet onder woorden te brengen!

Waar moet je beginnen... en wat is interessant voor een ander om te lezen. Die eerste indrukken zijn niet te beschrijven. In het vliegtuig kon ik niet naar buiten kijken, dus toen we uitstapten was echt alles een verrassing. Het zag letterlijk zwart van de mensen. De natuur is prachtig en de mensen doen over het algemeen erg vriendelijk. We maken overal foto's van en vallen van de ene verbazing in de andere. Iedereen lijkt op straat te leven en je ziet de meeste mensen gewoon ergens zitten. Ik vraag me echt af of ze zich niet rot vervelen. Natuurlijk werken er ook mensen op het land en zie je ze veel spullen transporteren. De spullen worden op het hoofd gedragen. Een enkeling heeft een fiets en die is dan ook vaak afgeladen. Je ziet hier ook wagens met twee ossen ervoor. De ‘menner' heeft geen leidsels, maar stuurt en drijft met een lange, dunne stok.

Overal zie je kinderen. De kleintjes worden op de rug gedragen in een doek. Wij kijken onze ogen uit, maar voelen ons in de jeep net een attractie. Door de één worden we met argusogen aangekeken, terwijl de ander ons vriendelijk begroet. Ons huis lijkt net een kamphuis. Het is groter dan verwacht, maar wel erg vies. Ik lig met twee leuke meiden op de kamer, Alida en Marijn. Ik kwam (toevallig) inderdaad naast de oude koelkast te liggen, maar deze hebben de jongens gelukkig de volgende dag kunnen verplaatsen naar het keukentje. De andere vier meiden (Tirsa, Karin, Tineke en Lisanne) liggen op de kamer naast ons en daarnaast liggen de jongens (Maarten en Fabian). Hermen komt over drie weken.

Tot nu toe verkennen we de stad en het centrum en gister hebben we een dienst bijgewoond. Dat gaat er zo anders aan toe. Een dirigent begeleidt muzikanten met zelfgemaakte instrumenten en een koortje. De mensen met een functie hebben speciale gewaden aan en er worden veel handelingen verricht met kaarsen en potjes. Ze spreken in een mengelmoes van hun eigen taal en een beetje Engels. We verstaan erg weinig.

Vrijdag en zondag hebben we een maaltijd aangeboden gekregen en dit smaakt prima. Ik heb het idee dat ze wel heel eentonig eten, want op de markt en bij de mensen kom je steeds dezelfde etenswaren tegen. We eten bij hen kip, koolsalade, 'gefrituurde' aardappelreepjes, rijst, rode saus met ui, fruit en ‘shima'. Shima eten ze hier drie keer per dag. Het is een maïspap dat makkelijk te maken is en ik denk dat het ook het goedkoopst is om aan te schaffen.

We zitten op een soort centrum. In het ene gebouw wordt genaaid en geweven, in het andere geknutseld en getimmerd. Er worden mensen opgeleid om schoon te maken en te koken, maar ook om te verplegen. Hoe het systeem precies in elkaar zit, weet ik nog niet. Aangezien dit verhaal al weer veels te lang is geworden, brei ik er een einde aan. Laat vooral weten hoe het met jullie is en wat er gaande is. Trouwens de auto's rijden hier links en het stuur zit dus ook links. En de mensen eten hier met hun handen. Nu zijn jullie voorlopig helemaal up to date.